Ligplekken

Als ik niet op Cabo kan liggen, dan heb ik een plekje bij het raam; een beetje hoog – ik kan naar buiten kijken en heb ook overzicht over de kamer. Kijk maar. Guusje mag hier nooit liggen. Zij ligt vaak in het “kistje” (zo door Cabo gedoopt) en kan de tuin in kijken. Verder niet veel nieuws. We zijn wat meer binnen nu het winter is. Groeten van Guusje en Gio.

Balthus

Dit schilderij, gemaakt door Balthus in 1938 is getiteld: ‘Thérèse Dreaming’. In dit blog is de kat van belang, maar het hoort bij een artikel in de NRC van een paar dagen geleden. Ik vind het interessant.

Kunst van immorele kunstenaar hoeft niet immoreel te zijn

Van Rembrandt tot Lucebert: veel kunstenaars hebben zich immoreel gedragen, maar dat hoeft hun werk nog niet immoreel te maken, schrijft .

Thérèse rêvant, Balthus (1938)

Chuck Close, een Amerikaanse schilder, is vooral bekend om zijn enorme portretten. Hij is ook permanent gekluisterd aan zijn rolstoel. Onlangs hebben verschillende vrouwelijke modellen hem beschuldigd van seksueel misbruik. Hij zou hen onder druk hebben gezet om naakt te poseren en onbetamelijke opmerkingen hebben gemaakt. Als gevolg heeft de National Gallery in Washington een geplande tentoonstelling van zijn werk uitgesteld. En een zelfportret in een universiteit in Seattle werd fluks van de muur verwijderd.

Als we alle kunst uit musea zouden verwijderen vanwege het gedrag van de kunstenaars, zou er een flink gat worden geslagen in onze belangrijkste collecties. Rembrandt gedroeg zich erbarmelijk tegenover Hendrickje Stoffels; Picasso was een bruut tegen zijn vrouwen; Caravaggio liep achter jongetjes aan en was een moordenaar.

En de literatuur? Celine was een venijnige antisemiet; een beschonken William Burroughs schoot zijn echtgenote door het hoofd; Norman Mailer stak zijn vrouw met een mes. Jongste onthulling: uit opgedoken brieven van de dichter en schilder Lucebert blijkt dat hij een nazi-sympathisant was en dat hij zich vrijwillig voor tewerkstelling in Duitsland had gemeld.

Om maar te zwijgen van filmregisseurs. Erich von Stroheim filmde massale orgiëen voor zijn eigen plezier. Charlie Chaplin viel op jonge meisjes. En dan is er Woody Allen, die meer dan twintig jaar geleden zijn zevenjarige stiefdochter zou hebben aangerand. Dat is weliswaar nooit bewezen, maar verschillende acteurs hebben al laten weten dat ze nooit meer met hem willen werken.

A.O. Scott, filmrecensent van The New York Times schreef dat Allen ooit zijn idool was. Voor een verlegen jongeman was de Allen figuur – de intellectuele neuroot die toch eindigt met het mooiste meisje – een soort rolmodel. Maar nu we weten wat Allen misschien op zijn kerfstok heeft, moeten we zijn oeuvre met nieuwe ogen bekijken, aldus Scott. De films zijn wellicht doortrokken met iets sinisters waar we ons nu rekenschap van moeten geven.

Rassenhaat leent zich slecht voor kunst

Immoreel gedrag, met andere woorden, kan een kunstwerk negatief beïnvloeden, omdat de kunstenaar niet los kan worden gezien van zijn werk. Dit is een interessantere stelling dan dat we kunst moeten elimineren omdat het optreden van de kunstenaar ons niet aanstaat. Maar is het ook juist?

Van Oscar Wilde is de bekende opmerking dat immorele kunst niet bestaat: er kan alleen sprake zijn van een boek dat goed of slecht is geschreven. Hier is wel iets tegenin te brengen. Menselijke expressie heeft haast altijd een moreel aspect. De toneelstukken van Wilde zelf vormen hierop geen uitzondering.

Moreel verderf kan een reden zijn voor slechte kunst. Misschien dat er daarom zo weinig voorbeelden zijn van geslaagde nazikunst. Rassenhaat leent zich slecht voor kunst, anders dan bijvoorbeeld communistische idealen. Sergei Eisenstein maakte schitterende propagandafilms. Leni Riefenstahls films die Hitler vereren zijn technisch uiterst knap, maar verder niet veel waard.

Het is belangrijk om ons te concentreren op het kunstwerk zelf en niet op het gedrag van de kunstenaar.

Het is ook waar dat kunstenaars in hun werk hun gedrag dikwijls ontstijgen. Dezelfde bullebak die vrouwen kwelt, kan in zijn werk een diepe sympathie voor vrouwen tonen. Aan de andere kant is het goed mogelijk dat iemand die zich in het dagelijks leven onberispelijk gedraagt, in zijn kunst geneigd is allerlei taboes te doorbreken. Daarom is het belangrijk om ons te concentreren op het kunstwerk zelf en niet op het gedrag van de kunstenaar.

Bewust uitdagend

Verleden jaar tekenden duizenden mensen een petitie aan het Metropolitan Museum in New York om een beroemd schilderij van Balthus van de muur te halen, van een sluimerend meisje op een stoel, met een opgetrokken been, waardoor haar slipje in zicht komt. Dit te zien als een vorm van kinderporno lijkt mij een misvatting. Balthus was geroerd door de dromerige sfeer van meisjes die op het punt staan volwassen te worden. Zelfs al voelde hij zich persoonlijk aangetrokken tot jonge meisjes, er is niets in dit beeld dat wijst op onzedelijkheid, of misbruik.

Hetzelfde geldt voor Woody Allen. Dat hij valt op heel jonge vrouwen is geen geheim. Zijn huidige echtgenote was nog geen twintig toen zij een verhouding begonnen. In een van zijn meest geliefde films, Manhattan, treedt Allen op als oudere minnaar van een meisje van zeventien, vertolkt door Mariel Hemingway.

Deze verbintenissen zijn misschien ongebruikelijk en voor sommigen zelfs afstotelijk. Maar kindermisbruik is iets anders. Niets in de films van Allen wijst op een verlangen om kinderen aan te randen.

Alweer, dit wil niet zeggen dat moraal geen rol speelt in kunst. Het is moeilijk voor te stellen dat men veel liefde kan opbrengen voor kunst die kindermishandeling, rassenhaat, of marteling (hoewel dit minder mensen in beroering lijkt te brengen dan seks) verheerlijkt. Maar we moeten ons hoeden om fatsoensnormen uit het dagelijks leven toe te passen op artistieke expressie. Kunst is vaak bewust uitdagend. Grenzen worden in de verbeelding overschreden die de kunstenaar normaal in acht zou nemen.

En zo moet het ook. Als we ons in kunst zouden beperken tot wat doorgaat voor burgerlijk fatsoen, dan eindigen we snel met de soort moralistische kitsch die autoritaire leiders graag verbreiden en die zichzelf dingen permitteren die de verbeelding van veel kunstenaars te boven gaan.

Photocat

Een nieuw fotoboek, prachtig. Geredigeerd door Sacha de Boer; vroeger nieuwslezeres, maar tegenwoordig gerenommeerd fotografe. De foto’s zijn zwart-wit met zo nu en dan een kleurenopname. De voorkant is de kat van Sacha “Julius, tunes out”. Ik heb ook een foto gekozen, getiteld “the leap” waarop je een kat ziet springen. Van Gio heb ik een zelfde foto, kijk maar. Mooi cadeau voor liefhebbers van katten en fotografie.

Veronique Puts

In het laatste nummer van “Majesteit” -het kattenblad waarop ik geabonneerd ben- staat een artikel over de Belgische Veronique Puts, die nu ook Nederland verovert. Ze schrijft over haar twee Devon Rex katten Pernod en Cootje. Ik heb haar laatste boek gekocht: “Kat is koning”. Heel leuk geschreven met mooie illustraties. Aan te bevelen voor kattenliefhebbers. Hieronder een foto van Pernod en Cootje. Plus de voor- en achterkant van het boek en twee beginpagina’s.

Fijne Feestdagen

Cabo heeft gevraagd of ze hier haar wensen mag plaatsen. Nou bij deze dan.

FIJNE FEESTDAGEN EN EEN GOED 2018

Het was gelukkig een rustig jaar voor mij en de katten.

Op de valreep zijn ze naar de dierenarts geweest voor hun jaarlijkse inentingen. Wel moest Gio enige maanden geleden weer geschoren worden vanwege de klitten. Het blijft moeilijk met zijn vacht. En hij kreeg nog een extra injectie, omdat er iets met zijn rechtervoorpoot was (is nu al weer in orde).

Sportief gezien was het voor mij -als voetbalfan- een perfect jaar: Feyenoord na 19 jaar eindelijk weer eens kampioen en de Oranje Leeuwinnen Europees kampioen. Het zal moeilijk worden om dit te herhalen. (Zie foto’s).

Met mijn neef op familiebezoek in het noorden, dit jaar tweemaal zelfs – in het voor- en in het najaar.

Ook diverse tentoonstellingen bezocht, waaronder de “katten” tentoonstelling in de Kunsthal voor mij een hoogtepunt was. (Zie foto’s).

Wat erg leuk was: met vrienden een dagtocht met de Spido over zeven rivieren. Het was jammer genoeg geen mooi weer. (Zie foto’s).

Met de HBS-vriendinnen (+dochter) een weekend naar Garderen. We verbleven in het Bilderberg Hotel, prima locatie – lekker eten. Op zaterdag naar het Kröller Müller museum en op zondag naar het CODA PaperArt museum in Apeldoorn. (Zie foto’s).

GIO EN GUUSJE

CAROLIEN

Mijn vacht

Zien jullie hoe mijn vacht al weer begint te groeien? Moet ook wel, want de winter komt er aan en dan wil ik het niet koud hebben. De vacht van Guusje is heel anders; makkelijker de klitten eruit te halen en ze laat het ook meer toe dan ik. Onze buur Lucy heeft overigens een heel makkelijke vacht: kort. Ze heeft minstens een kwartier p de afscheiding gezeten, omdat ze dacht dat er wat zat. Groetjes.

Kattensoep

Het was kinderboekenweek. Ik heb een prentenboek gekocht -daarover later- en dus kreeg ik het kinderboekenweekgeschenk: Kattensoep. Een leuk boekje. Over een jongen en een meisje, die in dezelfde buurt wonen. Opeens verdwijnen de daar wonende katten een voor een. Die twee gaan op onderzoek uit en …. natuurlijk komt het goed.

Poezenkrant

Er is weer een nieuw nummer uit van de Poezenkrant. In de NRC stond een leuke recensie. Verder foto’s van de voor- en achterkant plus een naaktstudie. Het is elke keer weer een verrassing.

Bezoek aan de buren

Sinds wij nieuwe buren hebben, durven we wel weer hun tuin in. We vinden het een leuke tuin, omdat we er verstopt naar vogeltjes kunnen loeren. De foto’s zijn wel van een aantal maanden geleden, want ik heb daar mijn langere vacht nog. Groetjes van Guusje en Gio.